องค์หญิงกำมะลอ กรรม-มา-รอ
ใครที่ชอบชมภาพยนตร์จีนอิงประวัติศาสตร์คงจะสังเกตเห็นว่า ยุคสมัยที่ผู้สร้างภาพยนตร์ชอบนำมาเป็นภูมิหลังในการเดินเรื่องก็คือ ยุคราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644 – 1912) ซึ่งเป็นยุคที่ประเทศจีนถูกปกครองโดยชนกลุ่มน้อยชาวแมนจู เนื่องด้วยเป็นชนชาติที่ประเพณีวัฒนธรรม ตลอดจนการแต่งกายที่แตกต่างจากชาวฮั่นอย่างสิ้นเชิง เช่น ชายต้องไว้หางเปีย ชุดขุนนางที่มีเข้มดูทะมึนน่ากลัว จึงเป็นเกร็ดที่นำมาสร้างเป็นหนังผีประเภทผีกองก๊อยที่ดูน่ากลัวปนตลกขบขันทำนองเดียวกับหนังผีไทย
ภาพยนตร์อีกประเภทที่นิยมสร้างมากที่สุดคือ เรื่องราวในวัง โดยเฉพาะทีวีซีรี่ส์เรื่อง “องค์หญิงกำมะลอ (My Fair Princess)” ที่สร้างมาตอนแล้วตอนเล่า และก็สร้างซ้ำโดยผู้กำกับคนละคนกัน เพราะรู้ว่ายังไงก็ขายได้ และก็จริงเพราะคนติดกันงอมแงม ก็จะไม่ให้ติดได้ยังไง เพราะในฉากมีแต่สาวงามที่แต่งตัวสวยดังเทพธิดาลงมาจากฟ้า และมากด้วยความสามารถ ทั้งร่ายรำ ดีดสีตีเป่า บทกลอนบทกวี หมากรุกหมากล้อมได้หมด และวัน ๆ ก็นั่งคิดหาวิธีที่จะเอาอกเอาใจฮ่องเต้เพื่อให้ฮ่องเตโปรดปรานเรามากที่สุด
แน่นอนว่า ดูเหมือนฮ่องเต้จะเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลก เพราะห้อมล้อมด้วยสนมสาวงามนับพันคน อยากจะให้คนไหนมานอน มาเคียงข้างด้วย ทำได้ไม่มีข้อจำกัด ก็เป็นฮ่องเตสักอย่าง โลกทั้งใบก็เป็นของฮ่องเต้ นับประสาอะไรกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียว
นั่นเป็นภาพที่ปรากฎในภาพยนตร์ ส่วนในความเป็นจริงจะเป็นเช่นนั้นหรือไม่ ว่าแล้วก็อยากจะย้อนเวลากลับสู่อดีตไปเห็นกับตาว่าฮ่องเต้น่าอิจฉาอย่างที่เราเห็นหรือไม่ หากเป็นยุคก่อนราชวงศ์ชิงเราคงต้องขอยืม time machine จากโดราเอมอนเพื่อย้อนเวลาแน่ แต่โชคดีที่เป็นราชวงศ์ชิงที่วิทายาในโลกเริ่มพัฒนาหลังจากผ่านการปฏิวัติอุตสาหกรรมแล้ว และฝรั่งมังค่าก็เข้ามาประเทศจีนไม่น้อย (ก็กรุงปักกิ่งถูก 8 ประเทศรุมกินโต๊ะพร้อมกันในปี 1900 จะน้อยได้ยังไง) และที่เข้าไปรับใช้ในวังก็ไม่น้อย ที่สำคัญคือสมัยนั้นมีกล้องถ่ายรูปใช้กันแล้ว เราจึงได้เห็นโฉมหน้าของพระนางซูสีไทเฮา จักรพรรดิผู่หยีที่แท้จริงจากภาพถ่ายที่ถ่ายในสมัยนั้น
แน่นอนว่า ภาพถ่ายส่วนหนี่งก็เป็นภาพถ่ายของนางสนมในวัง โอ้มายก๊อด!!! เมื่อเห็นภาพถ่ายเหล่านี้แล้วอยากจะจับผู้สร้างภาพยนตร์มาเบิร์ดกระโหลกสัก 2-3 ที นี่หลอกกันชัด ๆ นี่หว่า แต่…ก็เข้าใจผู้สร้างนะ เพราะคนเขาขายความบันเทิงก็ต้องนำเอาของสวย ๆ งาม ๆ มาให้ชมกัน ใครเขาอยากดูอะไรที่ไม่เจริญหูเจริญตาเล่า เอ๊ะ…พูดเหมือนกับว่า นางสนมในวังนั้นจะน่าเกลียดน่าชังอย่างนั้นเสียทั้งหมด ก็อยากให้ดูกันเอาเองนะครับ
